කළුවර ඇවිත් සඳ සෙවනැලි මකනවිට
දෙනුවන් තෙමා මුතු කඳුළැලි වැටෙන විට
සුසුමක් මහ බරට හදවත පෙළන විට
අතහැර යන්නෙ කොහොමද මම හඬනකොට
නුබ මගෙ නොවී මා අතහැර නොයන විට
අවපස සඳත් පුර පස ලෙස පෙනුනි මට
මා සනසන්න නුඹ හිනැහෙන වෙලාවට
දුටුවෙමි ඔබ නෙතින් දිලිසෙන කඳුළු කැට
නොසිතා දිනක දෙසිතක මල් පිපෙනකොට
හිතුවේ නැතිය මල් පරවෙන බවක් හෙට
නැතිදා නුඹගෙ සෙනෙහස,මල් හිනා වැට
වටිනා තැනකි මළවුන්ගේ ලොවත් මට
..තරංගනී..
No comments:
Post a Comment